باز خواجو که مرا کوفته خاطر می داشت

که برون رفت عنان از کف و تیر از شستم

گرکنم جامه به خونابه نمازی چه عجب

که ز جان دست بخون دل ساغر شستم

برگرفتم ز دل سوخته و وارستم