رفتی و مرا برسرآتش بنشاندی

ور عاشق و مستم چه توان کرد چو هستم

می برد دلم نرگس مخمورش و می گفت

کای همنفسان عیب مگیرید که مستم

باز آی که از دست تو برخاک نشستم

چون حلقه گیسوی تو از هم بگشودم

از کفر سر زلف تو زنار ببستم