مگو که شیفته بر گلبنی شدی خواجو

ز پیشم ار چه برفتی نرفتی از یادم

مگر بگوش تو فریاد من رساند باد

وگرنه گر تو توئی کی رسی بفریادم

که بیتو از گل و بلبل چو سوسن آزادم