هر زمانم که نظر بر رخ گل می افتاد

وانگه از ناوک چشم تو حذر می کردم

چون صبا سلسله سنبل تر می افشاند

یاد آن گیسوی چون عنبر تر می کردم

صفت روی تو با مرغ سحر می کردم

چون کمانخانه ابروی تو می کردم یاد

تیرآه از سپر چرخ بدر می کردم