خاک پایت همه بر تارک سر می کردم

می گذشتی و من از دور نظر می کردم

خرقه ابر بخونابه فرو می بردم

دامن کوه پر از لعل و گهر می کردم

چون بجز ماه ندیدم که برویت مانست