چون بیاد لب میگون تو می خورد شراب

یاد آن پسته چون تنگ شکر می کردم

چهره باغ بخونابه فرو می شستم

دهن چشمه پر از للی تر می کردم

جام خواجو همه پرخون جگر می کردم