نازک دلست غنچه از آن می شود دژم

گر در چمن بخنده درآید گل در روی

باور مکن که او بدوروئیست متهم

نرگس چو شوخ دیدگی از سر نمینهد

بیچاره لاله هست دلش در میان خون

گوئی ز دست باد صبا می برد ستم

بر سرو سوسن از چه زبان می کند دراز