بشد پیش گشتاسپ اسفندیار

که هرگز نبینی زنی رای زن

پر از شرم و تشویر شد مادرش

ز گفته پشیمانی آمد برش

همی بود به آرامش و میگسار

دو روز و دو شب باده خام خورد

بر ماهرویش دل آرام کرد