دامن گل بایدت سوی گلستانت برم

گر چنان دانی که از راه خطا بگذشته ئی

پای در نه تا به خلوتخانه خانت برم

گوهر شهوار خواهی بر لب بحر آرمت

از کف دیو طبیعت باز گیر انگشتری

تا بگیرم دست و بر تخت سلیمانت برم

نفس کافر کیش را گر بنده فرمان کنی