مسخرت نشود تختگاه ملک وجود

شمیم باغ بهشتست یا نسیم ارم

رقوم دفتر دیوانگی نکو خواند

کسی که بر دلش از بیخودی زدند رقم

مگر گهی که زنی خیمه بر جهان عدم

مرا که گنج غمت هست در خرابه دل

چرا به آبی در می سرزنش کنی چو درم