ز خویشتن بروم چون تو در خیال من آئی

گرم بتیغ برانی کجا روم که اسیرم

بحضرتی که شهانرا مجال قرب نباشد

من شکسته بگردش کجا رسم که فقیرم

ولی عجب که خیالت نمی رود ز ضمیرم

چو شمع مجلسم ار زانکه می کشی شب هجران

چو صبح پرده برافکن که پیش روی تو میرم