کز آتش سودایت با خویش نپردازم

هر دم که روان گردی جان در رهت افشانم

وان لحظه که باز آئی سر در قدمت بازم

چون با تو نپردازم آتشکده دل را

در صومعه چون خواجو تا چند فرود آیم

باشد که بود روزی در میکده پروازم