من چو از باده گلرنگ سیه روی شدم

می درم جامه و از مدعیان می پوشم

می خورم جامی و زهری بگمان می نوشم

چه غم از موعظه زاهد ازرق پوشم

هرکه از مستی و دیوانگیم نهی کند

گو برو با دگری گوی که من بیهوشم