دامنم دوش گر از خون جگر پر می شد

نه من سوخته خون می خورم و خاموشم

مطرب پرده سرا چون بخراشد رگ چنگ

نتوانم که من سوخته دل نخروشم

این چه سیلست که امشب بگذشت از دوشم

یا رب آن باده نوشین ز کجا آوردند

که چنان مست ببردند ز مجلس دوشم