اگر چو زلف کژت بر شکستم از خواجو

بدان امید که در پای مرکبت فکنم

چو شمع مجلس اگر دم برآرم از سر سوز

برآرد آتش عشقت زبانه از دهنم

گمان مبر که توانم که از تو بر شکنم