وقت آنست که در پای عزیزت فکنم

گر مرا با تو بزندان ابد حبس کنند

طره ات گیرم و زنجیر به هم درشکنم

بار سر چند کشم بی سر زلفت بردوش

چون سر از خوابگه خاک برآرم در حشر

بچکد خون جگر گر بفشاری کفنم

آخر ای قبله صاحب نظران رخ بنمای