تا نگویند که چون سوسن ازو آزادم

چو من دلشده با دیده گریان بروم

گر چه از ظلمت هجران نبرم جان بکنار

چون سکندر ز پی چشمه حیوان بروم

همچو باد از پی آن سرو خرامان بروم

چون سرم رفت و بسامان نرسیدم بی دوست

شاید اندر عقبش بی سر و سامان بروم