همچو پروانه نگر مرغ دل ریش مرا

جان من خون شده از رنج و ز درمان محروم

خاشه چینان زمین روب سراپرده انس

همه در بندگی و بنده ازینسان محروم

بال و پر سوخته وز شمع شبستان محروم

ای مقیمان سر کوی سلاطین آخر

بنده تا کی بود از حضرت سلطان محروم