صبر در کرمان بسی کردیم خواجو وز وطن

ساقیا پیمانه ده چون ما به پیمان آمدیم

گر پریشان رفته ایم اکنون تو خاطر جمع دار

کاین زمان بر بوی آن زلف پریشان آمدیم

رخت بر بستیم و دیگر سوی کرمان آمدیم