در چشمه خورشید درفشان نرسیدیم

رفتیم که جان بر سر میدانش فشانیم

از سر بگذشتیم و به میدان نرسیدیم

چون ذره سراسیمه شدیم از غم و روزی

در تیرگی هجر بمردیم و ز لعلش

هرگز به لب چشمه حیوان نرسیدیم

ایوب صبوریم که از محنت کرمان