از زلف تو زنار ببستیم و چو خواجو

هرگز به لب چشمه حیوان نرسیدیم

ایوب صبوریم که از محنت کرمان

چون یوسف گم گشته به کنعان نرسیدیم

در کفر بماندیم و بایمان نرسیدیم