هر گه که زبور غم سودای تو خوانیم

هر چند که تاج سر سلطان سپهریم

خاک کف نعلین گدایان جهانیم

داود صفت کوه بصد نغمه بنالد

خواجو چو کند شرح غم عشق تو املا

از چشم گهربار قلم خون بچکانیم