که ندارم بهیچ بابی سر سرو و هوای بستان

کفرت ایمان پاک دینان قامتت سرو راست بنیان

کاکلت شام شب نشینان پسته ات نقل می پرستان

مه مطرب بزن ربابی بت ساقی بده شرابی

تا کی از خویشتن پرستی بگذر از بند خویش و رستی

همچو خواجو سزد بمستی گر شوی خاک راه مستان