موی میانت که آن یک سر مو بیش نیست

چشمه خورشید را بسته ز شب سایبان

روی تو و خط سبز آینه چین و زنگ

لعل تو و خال لب طوطی و هندوستان

نیست تو گوئی از او یک سر مو در میان

گر چه ز سر تا قدم در شب حیرت بسوخت

زنده دل آمد چو شمع خواجوی آتش زبان