ز نرگس تو طبیبان اگر شوند آگاه

بهل که خاک شوم در ره وفاداران

ترا که بر سر سنجاب خفته ئی چه خبر

که شب چگونه بروز آورند بیداران

هزار بار بمیرند پیش بیماران

چنین که باده دوشین مرا ز خویش ببرد

مگر بدوش برندم ز کوی خماران