مر او را ز دیوانگان داشتند

ازان کو نه هم دین و هم راه بود

زبان از ستودنش کوتاه بود

برو هیچکس چشم نگماشتند

چو روشن دل پهلوان را بدوی

چنان گرم دیدند با گفت وگوی

مر او را ستودند یک یک مهان