او را چه غم از ولوله هرزه درایان

با سرو قدان مجلس خلوت نتوان ساخت

تا کم نشود مشغله بی سر و پایان

محمول سبکروح که در خواب گرانست

باید که برآید چو برآید نفس صبح

از پرده سرا زمزمه پرده سرایان

منزلگه خواجو و سر کوی تو هیهات