پسته خندان شکر لب چون نباتش می نهند

بی زبانی را نگر با بی زبانان در سخن

مطرب بی برگ بین از همدمان او را نوا

ناله نایش نگر در پرده دل چنگ زن

از چه هر دم می نهند از پسته قندش در دهن

ایکه چون نی سوختی جانم چونی را ساختی

تاکه فرمودت که هردم آتشی در نی فکن