راستی را گوئی از شیرین زبانی طوطیست

تاکه فرمودت که هردم آتشی در نی فکن

همچو من بی دوستان در بوستانش خوش نبود

زان بریدست از کنار چشمه و طرف چمن

هر نفس در شکرستان سخن شکر شکن

گفتم آخر باز گو کاین ناله زارت ز چیست

گفت خواجو من نیم هر دم چه می پرسی ز من