رهروانرا مطرب عشاق گو راهی بزن

با جوانان پیر ماهر نیمه شب مست و خراب

خویشتن را در خرابات افکند بی خویشتن

تشنگانرا ساقی میخانه گو آبی بده

گر نیارامم دمی بی همدمی نبود غریب

زانکه با تن ها بغربت به که تنها در وطن

ایکه دور افتاده ئی از راه و با ما همرهی