ره بمنزل کی بری تا نگذری از ما و من

گر نیارامم دمی بی همدمی نبود غریب

زانکه با تن ها بغربت به که تنها در وطن

ایکه دور افتاده ئی از راه و با ما همرهی

بلبل از بوی سمن سرمست و مدهوش اوفتد

ما ز گلبوئی که رنگ و روی او دارد سمن

باغبان چون آبروی گل نداند کز کجاست