ما ز گلبوئی که رنگ و روی او دارد سمن

ایکه دور افتاده ئی از راه و با ما همرهی

ره بمنزل کی بری تا نگذری از ما و من

بلبل از بوی سمن سرمست و مدهوش اوفتد

باغبان چون آبروی گل نداند کز کجاست

باد پندارد خروش ناله مرغ چمن

در حقیقت پیر کنعان چون ز یوسف دور نیست