تدبیر فسونی کن و افسانه رها کن

آنرا که بود برگ گل و عزم تماشا

گو خیمه بصحرا زن و کاشانه رها کن

چون مار سر زلف تو زد بر دل ریشم

گنجست غم عشقت و ویران دل خواجو

از بهر دلم گنج به ویرانه رها کن