رخ میارای و قرار از دل مشتاق مبر

هر دم از مجلس ما روی بکاشانه مکن

حلقه سلسله طره میفکن در پای

دل سودازدگان مشکن و دیوانه مکن

شمع مفروز و ستم بر دل پروانه مکن

گر نخواهی که کنی مشک فشانی خواجو

پیش گیسوی عروسان سخن شانه مکن