دارد دگر هوای گلستان چنانکه من

دل سوختست و غرقه خون جگر ز مهر

دور از رخ تو لاله نعمان چنانکه من

مرغ چمن که برگ و نوایش نمانده بود

گر ذوق شکر تو سکندر بیافتی

سیرآمدی ز چشمه حیوان چنانکه من

زلف تو چون من ار چه پریشان فتاده است