نباید تنگدستانرا حدیث آن دهان کردن

مرا ماهیت رویش چو شد روشن بدانستم

که بی وجهست تشبیهش به ماه آسمان کردن

چو در لعل پریرویان طمع بی هیچ نتوان کرد

کمر موی میانش را چنان در حلقه آوردست

که از دقت نمی یارم نظر در آن میان کردن

بر غم دشمنان با دوست پیمان تازه خواهم کرد