زانکه دایم سیم دارد بر کف و زر در دهن

زرد شد خیری و موبد باد صبح و ویس گل

باغ شد کوراب و رامین بلبل و گل نسترن

گوئیا نرگس بشاهد بازی آمد سوی باغ

ایکه گفتی جز بدن سرو روانرا هیچ نیست

آب را در سایه او بین روانی بی بدن

غنچه گوئی شاهد گلروی سوسن بوی ماست