جسمت اندر پیرهن چون جان شیرین در بدن

زنگیان سودائی آن هندوان دل سیاه

و آهوان نخجیر آن ترکان مست تیغ زن

رویت از زلف سیه چون روز روشن در طلوع

تا برفت از چشمم آن یاقوت گوهر پاش تو

می رود آب فرات از چشم دریا بارمن

بسکه برتن پیرهن کردم قبا از درد عشق