دوش خواجو چون عذارت دید گفت اندر چمن

مست مردم دار نبود ور بود نبود چنین

جز لب یاقوت شکر بار شورانگیز تو

لعل شکر بار نبود ور بود نبود چنین

هیچ گل بی خار نبود ور بود نبود چنین