گفتمش آخر بچشم لطف در خواجو نگر

جان کجا بیرون توانم برد از شلتاق او

در بغلتاق مرصع دوش چون مه می گذشت

او ملول از ما و ما از جان و دل مشتاق او

زانکه در خیلت نباشد کس باستحقاق او