که قربان شوم پیش قربان او

بشمشیر کشتن چه حاجت که صید

حریصست بر تیر باران او

برآنم چو شرطست درکیش ما

مرا در جهان خود دلی بود و بس

کنون خون شد از درد هجران او

ره کعبه وصل نتوان برید