که حدی ندارد بیابان او

مرا در جهان خود دلی بود و بس

کنون خون شد از درد هجران او

ره کعبه وصل نتوان برید

گرت جوشن از زهد و تقوی بود

ز جان بگذرد تیر مژگان او

به دوران او توبه اهل عشق