که مستند از چشم مستان او

به دوران او توبه اهل عشق

ثباتی ندارد چو پیمان او

ز مستان او هوشمندی مجوی

مگر او کنون دست گیرد مرا

که از دست رفتم ز دستان او

گرم چون قلم تیغ بر سر زند