چو شد کشته خواجو بمیدان او

گرم چون قلم تیغ بر سر زند

نپیچم سر از خط فرمان او

شهیدست و غازی بفتوی عشق

چه حاجت که پیدا بگوید که اشک

گواهست بر درد پنهان او