که من بمهر رخت ذره ئی جدا نشوم

به آفتاب جهانتاب سایه پرور تو

بتاب طره مهپوش سایه گستر تو

گرم بتیغ زنی همچو سایه از بر تو

بخال خلدنشینت که روز و شب چو بلال

گرفته است وطن بر لب چو کوثر تو