که همچو تشنه که میرد ز عشق آب حیات

دمی قرار نگیرد ز شور شکر تو

به لحظه ئیکه کشد تیغ تیز پیل افکن

دو چشم عشوه گر شیر گیر کافر تو

بود دلم متعطش به آب خنجر تو

بدان خط سیه دود رنگ آتش پوش

که در گرفت بگرد مه منور تو