در دو جهان مرا کنون نیست کسی به جای تو

خاک در سرای تو آب زنم بدیدگان

تا گل قالبم شود خاک در سرای تو

گر چه بجای من ترا هست هزار معتقد

می فتم و نمی فتد در کف من عنان تو

می روم و نمی روم از سر من هوای تو

چون بهوای کوی تو عمر بباد داده ام