خواجو اگر چه عشق را صبر بود دوا و بس

روضه خلد بیدلان نیست بجز لقای تو

گر چه سزای خدمتت بندگی نکرده ام

چیست گنه که می کشم این همه ناسزای تو

دردی دردکش که هم درد شود دوای تو