بسکه چون صبح در آفاق زنم آتش دل

خون چشمم بدود گرم و بگیرد سر راه

چون قلم قصه سودای تو آرد بزبان

روی دفتر کند از دیده پر از خون سیاه

نتواند که برآید شه سیاره پگاه

می کشم بار غم فرقت یاران قدیم

می شود پشت من خسته از آنروی دو تاه