چون زلف تو در کشاکش افتاد

چون سرو ز طرف چشمه رسته

پیش دهن شکر فشانت

بی مغز بود حدیث پسته

شد رشته جان ما گسسته

دریاب که باز کی دهد دست

صیدی که بود ز قید جسته